قطب انجیر جهان ناکام در مصاف با خشکسالی/میوه بهشتی در جهنم مشکلات خشکید
خشکسالی طی سه سال اخیر شرایطی را برای شهرستان استهبان فارس به عنوان قطب انجیر جهان به وجود آورده که کمکهای موردی استانی و ملی نیز مرهمی بر خسارات و بحرانهای آن نخواهد بود.
خشکسالی طی چند سال اخیر ضررهای بسیار زیادی را متوجه استان فارس کرده و این استان در سه سال گذشته از ناحیه خشکسالی در بخش باغداری، کشاورزی و دامداری متحمل خسارات و زیانهای متعددی شده است.
هر چند که در سفرهای هیئت دولت اعتباراتی به خشکسالی استان فارس به صورت ملی اختصاص یافت اما تزریق بی موقع و دیرهنگام آن نتوانست آثار منفی ناشی از خشکسالی را در بسیاری از شهرستانهای فارس جبران کند.
بیکاری کشاورزان، تغییر شغل دامداران و باغداران و مهاجرت روستاییان به شهرها و مشکلاتی که در پی آن به وجود آمد از جمله پیامدهای خشکسالی در استان فارس به شمار می رفت که طی سه سال اخیر به عنوان یک معضل در مجامع مختلف معرفی شد.
شهرستان استهبان نیز یکی از این شهرستانها به شمار می رود که خشکسالی با چاشنی غفلت مسئولان به خوبی انجیرستانهای منطقه را در نوردید به طوریکه طی ماه های گذشته خسارتهای برآورد شده در انجیرستانها به میلیاردها تومان رسیده است.
شهرستان استهبان در شرق استان فارس قرار گرفته و از شمال به دریاچه بختگان ازجنوب به کوههای تودج ( توده ) ازغرب به دشت رونیز و از شرق به کوههای داراب وایج محدود می شود، درحقیقت این منطقه دشتی است با وسعت دو هزار کیلومتر مربع و میانگین ارتفاع یک هزار و 731 متر از سطح دریا که توسط کوه ها احاطه شده است.
اقتصاد و معیشت این منطقه بیشتر بر پایه کشاورزی، باغداری و صنایع دستی استوار بوده و به لحاظ سطح زیر کشت، تولید کمی و کیفی و سایر ابعاد این شهرستان به عنوان قطب تولید انجیر ایران و جهان مطرح شده است.
استهبان دارای 23 هزار هکتار انجیرستان است که 18 هزار هکتار آن بارور و مابقی نهال است. در شهرستان استهبان در فصول ترسالی با میانیگن بارش 350 میلی متر، 17 هزار تن انجیر تولید می شود.
ادامه مطلب
10هکتار جنگل قربانی راهسازی در فیروزآباد/مدیرطرح: جبران می کنیم!
عرصه های زیست محیطی و منابع طبیعی استان فارس طی چند سال گذشته به اندازه کافی با خشکسالی دست و پنجه نرم کرده است و طی این نبرد حدودا دو ساله این خشکسالی بود که موفق شد در غفلت متولیان امر بسیاری از عرصه های طبیعی و زیستگاه ها را میدان تاخت و تاز خود کرده و همچنان پیش رود.
خشکی تالاب مهارلو، پریشان، بختگان و.. همه و همه دستاوردهای خشکسالی بود که با چاشنی غفلتهای انسانی خشکسالی به خوبی آنها را درنوردید و در این رهگذر عوامل غیر طبیعی مانند ایجاد سد، حفر غیر مجاز چاه ها و استفاده بی رویه از منابع آبی، روند رو به سقوط این مناطق را سرعت بخشید تا همگان در حسرت روزهای پر آب پریشان و خوشبختی بختگان حسرت بخورند.
و اما امروز آنچه دوستداران محیط زیست را در هراسی دوباره فرو برده دشت موک فیروزآباده است که به گفته آنها این بار ماشین آلات راهسازی در این محدوده قصد دارند جاده ای در مسیر کوار - فیروزآباد احداث کنند اما در باطن گویا در انتها راهی ساخته خواهد شد که یک طرف آن را عوامل انسانی و سوی دیگر آن را نیز سقوط هرچه بیشتر منابع طبیعی و عرصه های زیست محیطی گرفته اند.
ادامه مطلب
میراث حافظ فالنامه نیست/ رویکرد به لسان الغیب تغییر نکرده است
| وقتی ظرف یکسال محصول فعالیت متولیان فرهنگ فارس تغییر چندانی در اقبال جامعه به حافظ ایجاد نکند یا تنها بر اساس آمار فالنامه ها بتوان مشتریان میراث حافظ را شناخت آن زمان است که باید به آسیب شناسی فعالیتهای مرتبط با این شاعر جهانی پرداخت. | |
|
هر ساله با فرارسیدن مهر ماه و یادروز حافظ شیرازی همگان و به طور ویژه اهالی و متولیان فرهنگ و ادب تلاشی را آغاز می کنند تا یاد و میراث این ستاره درخشان آسمان ادب فارسی در بیستم مهر گرامی نگه داشته شود. اساسا فکر نامگذاری روزهایی از سال به نام شاعران و بزرگان کشور با نامگذاری بیستم مهر ماه به عنوان روز حافظ شیراز و به ابتکار و پیشنهاد شیراز و جمعی از اهالی فرهنگ این شهر آغاز شد و پس از آن ایام دیگر سال نظیر روز عطار، مولانا، فردوسی نیز در تقویم ملی کشور ثبت شد.
حال در اینکه با برگزاری این روزها و به عنوان نمونه یادروز حافظ، تا چه حد میراث ارزشمند این عرفا و بزرگان ادب ایران زمین گرامی داشته می شود و به عرضه جهانی می رسد انتقادها و گلایه های مختلفی وجود دارد اما آنچه علاوه بر این موضوعات باید مد نظر قرار گیرد تغییر رویکرد، تفکرات و ذهنیتهایی بوده که در بین افکار عمومی و حتی مسئولان و متولیان امر در پی برگزاری این مناسبتها وجود دارد. یادروز حافظ که دو روز دیگر فرا می رسد مصداق مهمی برای آسیب شناسی تغییر رویکردها به حافظ در ابعاد مختلف است. |
ادامه مطلب
یادروز حافظ در فهرست فراموشیها/ برنامه های نامعلوم بزرگداشت حافظ
|
تقویم ملی کشور فقط هشت روز تا فرارسیدن سالروز بزرگداشت حافظ شیرازی را نشان می دهد اما هیچگونه اطلاع رسانی شایسته ای از سوی متولیان امر صورت نگرفته و چنین به نظر می رسد که حافظ شیرازی نیز در آستانه پیوستن به لیست فراموش شدگان تاریخ است. | |
|
در تقویم ملی کشور بیستم مهر به عنوان روز بزرگداشت خواجه اهل راز حافظ شیرازی نامگذاری شده و هر ساله نیز در این روز مراسمی برای بزرگداشت مقام این شاعر بلند آوازه و جهانی ایران برگزار می شود که مسئولیت این امر را نیز بنیاد فارس شناسی با همکاری سایر ارگانهای فرهنگی استان فارس و شهر شیراز برعهده دارد.
طی سالهای گذشته بنیاد فارس شناسی با مدیریت مدیرعامل وقت خود برای روز بزرگداشت حافظ تلاشها و برنامه ریزیهایی را صورت داد و بر همین اساس هر ساله بیستم مهر و چند روز قبل و بعد از آن برنامه هایی در این خصوص در جوار آرامگاه حافظ برگزار می شد. در سال گذشته بنیاد فارس شناسی با همکاری سایر ارگانهای فرهنگی شهر مراسم را با حضور چهره های شاخص کشور از جمله لاریجانی رئیس مجلس و آیت الله حائری شیرازی برگزار کرد و در حاشیه های آن برنامه های دیگری نظیر کلنگزنی موزه مشاهیر در حافظیه، نشستهای علمی و تخصصی، رونمایی از کتاب حافظ و... در دست اجرا و برگزاری قرار گرفت. |
ادامه مطلب
حافظ اصفهانی نیست/ شخصیتها مصادره نشوند
| هنوز مدت زمانی زیادی از طرح موضوعات پیرامون تعلق آبشار مارگون در فارس به یاسوج نگذشته که این بار اصفهانیها عنوان کرده اند که حافظ شیرازی اصفهانی بوده و از زمان جوانی به شیراز سفر کرده است. | |
| موضوع اصفهانی بودن حافظ شیرازی را مدیر گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان در گفتگو با یکی از رسانه ها مطرح کرده و در آن گفته است که برخی مورخان معتقدند زادگاه حافظ کوهپایه اصفهان بوده و در اوایل جوانی به شیراز سفر کرده است | |
|
طرح این موضوع در حالی صورت گرفته که حافظ جز در موردی معدود در اشعارش از اصفهان سخنی به میان نیاورده و در همان موارد نیز شیراز را از اصفهان بهتر می داند: اگرچه زنده رود آب حیات است ولی شیراز ما از اصفهان به عضو هیئت علمی دانشگاه شیراز در این رابطه گفت: این موضوع خیلی واضح و روشن است و تمام جهان نیز می دانند که حافظ به شیراز تعلق دارد. کاووس حسنلی با اعلام اینکه هیچ مورخی نیز تا کنون به این نتیجه نرسیده است که حافظ در اصل اصفهانی بوده عنوان کرد: البته در مورد پدر حافظ قولهای متعددی وجود دارد که عده ای پدر این شاعر شیرازی را به کوهپایه اصفهان و یا تویسرکان همدان نسبت می دهند اما در اینکه حافظ نیز زاده اصفهان بوده هیچگونه مورخی به این نتیجه نرسیده است. |
ادامه مطلب
یادگاری نویسان بهای میراث فیروزآباد را بیشتر از متولیان می دانند
| وقتی نقش و نگارهای بر جا مانده از یادگاری نویسان در غیر قابل دسترس ترین قسمتهای آثار تاریخی شهرستان فیروزآباد نقش می بندند در اذهان چنین به نظر می رسد که یادگاری نویسان بیشتر از متولیان امر حداقل به وجود این آثار تاریخی اهمیت داده و به آن نظر دارند. | |
|
شهرستان فیروزآباد به مرکزیت شهر فیروزآباد با وسعت سه هزار و 542 کیلومتر در 90 کیلومتری شیراز قرار دارد. این شهرستان از شمال به شهرستانهای شیراز و کازرون از غرب به فراشبند و از جنوب به شهرستان قیروکارزین و از شرق به جهرم محدود میشود.
فیروزآباد به گواهی تاریخ یکی از شهرهای مهم و باستانی اقلیم پارس بوده که در دوران امپراطوری هخامنشی تا غلبه اسکندر مقدونی از مناطق آباد و مهم بوده و بعد از تسلط اسکندر و جانشینان او به صورت مرکز مقاومت علیه حکمرانان یونانی درآمده و سالهای متمادی پناهگاه آزادمردان و میهن پرستان و عناصر استقلال طلبانی بوده که نمیخواستند از بیگانه اطاعت کنند. شهری که امروزه فیروزآباد نامیده میشود در گذشته "گور" نام داشته که بر اساس منابع تاریخی معتبر، شهر گور یا جور یا اردشیر خره را اردشیر بابکان ساخت و آن را تختگاه خود قرار داد. پس از مرگ اردشیر به سال ۲۴۱ میلادی، الگوی ساختمانی این شهر که دایرهای شکل بوده مورد تقلید فراوان واقع شد و تا سدههای میانه، نزدیک به 400 شهر بدین صورت ساخته شد. ابن بلخی که یک هزار سال قبل "فارسنامه" را تالیف کرده است در این خصوص نوشته: "فیروزآباد که قدیم آن را گور مینامیدند به روزگار کیانیان شهر بزرگی بوده و حصاری عظیم داشت. اسکندر ذوالقرنین چون به پارس حمله کرد چندان که کوشید نتوانست به حصار شهر گور رخنه کند لذا جهت رودی را که از سر کوه می آمد، به طرف شهر برگرداند و در شهر جاری ساخت تا آنکه تمام شهر گور در آب غرق شد. |
ادامه مطلب
حکایت خیابان ارم و آرامشی که از دست داد/ ادارات به ارم خزان بخشیدند
| خیابان تاریخی ارم در شیراز امروزه به جای اینکه آکنده از فضایی تاریخی و معرف فرهنگ و هویت شهر شیراز باشد، میزبان بیش از 20 ارگان و مجموعه دولتی و خصوصی بوده که آرامش همیشگی آن را برهم زده و به جای آن ظاهری بی هویت را به این خیابان تاریخی هدیه کرده اند. | |
|
ارم یکی از قدیمی ترین خیابانهای شیراز به شمار می رود که عمر آن را به قدمت باغ ارم نیز نسبت می دهند. این خیابان در ضلع شمالی شهر شیراز و مقابل باغ امر واقع شده باغی که تاریخ ساخت آن به دوره سلجوقیان می رسد و در مورد آن گفته می شود در زمان سلجوقیان همراه با باغ تخت و چند باغ دیگر در شیراز توسط اتابک قراجه حکمران فارس که از سوی سنجر شاه سلجوقی به حکومت فارس منصوب شده بود ساخته شده است.
البته در اواخر سلسله زندیه بود که بنای اولیه عمارت باغ ارم توسط جانی خان قشقایی و پسرش محمدقلی خان و در زمان فتحعلی شاه قاجار احداث شد. خیابان ارم نیز به لحاظ قدمت و هم به لحاظ زیبایی شهرتی جهانی دارد و گردشگرانی که سالها پیش در این خیابان قدم می زدند آرامشی را در خود حس می کرده اند که آنها را به اعماق تاریخ و فرهنگی این شهر می برد. |
ادامه مطلب
تنها پل باقیمانده از دوران صفویه در یک قدمی سقوط
| تنها پل باقیمانده از دوران صفویه در مسیر شیراز - اصفهان آنچنان در سراشیبی سقوط قرار گرفته است که گویی هیچگاه از تلاطم تخریب و فرسایش رهایی نمی یابد. | |
|
پل خان از آثار با ارزش دوره صفویه بوده که در محور شیراز - اصفهان نزدیک شهرستان مرودشت بر روی رودخانه کر بنا شده است.
این اثر عظیم در اوایل قرن یازدهم هجری توسط امامقلیخان والیفارس بنا شده است. پلخان دارای پنج دهانه است دهانه شمالی بزرگتر و دو دهانه جنوبی کوچکترند، طول این پل تاریخی 101 متر و عرض آن پنج متر است، انتخاب محل احداث پل با دانش زیاد صورت گرفته و پایه های آن روی بستر صخره ای رودخانه کر قرار دارد و همین امر نیز موجب ماندگاری پل در طول چند قرن شده است. |
این بنا در سال 1351 به شماره 929 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید و اکنون تحت حفاظت سازمان میراث فرهنگی قرار دارد اما امروز تابلویی که در کنار این پل تاریخی نصب و بر روی آن نوشته شده: "تحت حفاظت سازمان میراث فرهنگی قرار داد" با اتفاقاتی که برای پل طی مدت اخیر رخ داده بسیار در تناقض بوده و حتی امروز شرایطی پیش آمده که خود تابلوی میراث فرهنگی از شدت فرسودگی و قدمت در حال افتادن و فرسایش است.
برای دسترسی به پل و بازدید از آن راه چندان واضح و مشخصی وجود ندارد و برای نزدیک شدن به آن باید یکی از چند راه خاکی منتهی به پل را امتحان کرد تا یکی از آنها بازدید کنندگان را به پل نزدیکتر کند.
ادامه مطلب
آبشار مارگون وامانده در پیچ و خم ادعاها / مارگون از فارس جدا نمی شود
آبشار مارگون در استان فارس به ارتفاع ۷۰ متر و عرض ۱۰۰ متر در فاصله ۴۵ کیلومتری شهرستان سپیدان به یاسوج و در۱۳۰ کیلومتری شیراز قرار گرفته که حاصل رودخانه کمهر و حوزه آبخیز آن است.
آبشار مارگون یکی از بزرگترین و با شکوه ترین آبشارهای ایران به شمار می رود که در مرز دو استان کهگیلویه و بویر احمد و فارس قرار دارد.
مارگون تنها آبشاری است که در زمستانها به رغم یخ بستن همچنان در جریان است و تبدیل به یخشار می شود. دامنه شیب دار و پردرخت، کوههای سر به فلک کشیده و صخره های خزه بسته چشم انداز بسیار زیبایی از مارگون به تصویر در آورده است.
تجلی صبحگاهی مارگون هنگامیکه آبها به صخره برخورد می کنند و در فضای پیرامون پراکنده می شوند و هنگامیکه نور خورشید بر آن می تابد منظره ای به وجود می آورد که هر چشمی را خیره می کند.
سبزی صخره های خزه بسته، رنگ قهوه ای آن و سفیدی آب و تلالو قرمز رنگ خورشید رنگین کمان زیبایی را می سازد و تمام این امور باعث شده که آبشار مارگون به عنوان یکی از مناطق نمونه گردشگری شهرستان سپیدان فارس انتخاب و معرفی شود.
ادامه مطلب
سایه غروب بر آثار شهر خورشید و ماه/ میراث 1500 ساله خرامه در مسیر زوال
شهر خرامه مرکز بخش کربال واقع در استان فارس، با مساحت حدود یک هزار و 600 کیلومتر مربع در 75 کیلومتری شرق شیراز واقع شده و دارای آب و هوای معتدل کوهستانی و ارتفاع آن از سطح دریا یک هزار و 500 متر است.
بخش کربال در طول 53 درجه و 19 دقیقه شرقی و عرض 29 درجه و 32 دقیقه شمالی قرار دارد، این بخش ازشمال به ارسنجان، از شمال شرقی به آباده طشک، از شرق به نی ریز، از شمال غربی به مرودشت و زرقان از غرب به شیراز، از جنوب به سروستان و از جنوب شرقی به استهبان متصل است.
با استفاده از شواهد و اسناد معتبری که در دست است قدمت شهر خرامه و کربال به یک هزار و 500 سال قبل و به سال 500 میلادی برمی گردد. در کتابها و سفرنامه هایی از جمله نذهت القلوب، فارسنامه ابن بلخی، المسالک و الممالک ، آثار العجم، فارسنامه ناصری، شیرازنامه، معجم البلدان، تاریخ برگزیده، برهان قاطع، تاریخ سرزمینهای فلات شرقی، تاریخ ابن خلدون و دیگر کتب در مورد خرامه و کربال مطالبی نوشته شده است.
بنا به روایاتی نام خرامه از خُورمه به معنی خورشید و مه به معنی ماه اخذ شده است، فرض دیگر این است که این نام ماخوذ از خورماه که نام روز یازدهم از ماههای ایران است باشد. حتی امروز نیز بعضی از عشایر منطقه نام این شهر را "خورومه" تلفظ می کنند.
ادامه مطلب
